Misha & Mâäk
MISHA MENGELBERG & MÂÄK’S SPIRIT PROJECT
watch it here
Au début de l’été 1988 je suis tombé amoureux de Misha Mengelberg.
Il m’avait invité à faire un concert avec lui aux Pays-Bas.
Sa pensée,sa pratique de la musique, du quotidien,m’ont semblé être la synthèse de ce que l’on avait voulu nous transmettre au conservatoire royal de Liége,le grand laboratoire d’Henry Pousseur.
A ce moment-là, nous faire étudier/approcher/pratiquer ; la musique contemporaine, la musique de scène (danse, théâtre), l’improvisation, la musique ancienne, électronique, le jazz, les musiques « exclues »…était un acte politique volontaire et généreux.Une utopie.
Avec notre groupe, Mâäk’s Spirit, nous sommes clairement les enfants de cette utopie, souvent bien embarrassés à gérer notre héritage, parce que devenus incrédules et insensibles tant aux idées dogmatiques qu’aux mièvreries des « melting- pot » esthétiques/culturels.
Nous travaillons et pratiquons l’improvisation. Sans définition idiomatique précise, nous trouvons des solutions éphémères qui à chaque situation se complètent et/ou se contredisent. Utopie.
Inlassablement depuis bientôt 60 ans (!), Misha pratique l’improvisation, il propose ses solutions au quotidien sans mettre de hiérarchie entre les choses les plus belles, les plus stupides, les plus sérieuses. Jouer avec lui est une évidence, le plaisir de la facilité parce que tout est possible car non définitif, le plaisir de la liberté quand elle n’est pas dogmatique.
Une utopie du quotidien.
Ps : Fin de l’été 2007 , je suis toujours amoureux de Misha Mengelberg.
MISHA MENGELBERG & MÂÄK’S SPIRIT PROJECT
Begin zomer 1988 werd ik verliefd op Misha Mengelberg.
Hij had me uitgenodigd om mee te komen optreden in Nederland. Zijn manier van denken, hoe hij muziek beoefent, op dagelijkse basis, lijkt me de synthese van wat men ons op het Koninklijk Conservatorium van Luik, het grote laboratorium van Henry Pousseur wilde bijbrengen. Ons leren muziek te bestuderen, benaderen, beoefenen, gaande van hedendaagse muziek, podiummuziek (dans, theater), improvisatie, oudere muziek, elektronische muziek, Jazz, of de minder bekende muziekstijlen, was een welwillende en genereuze politieke daad. Een utopie.
Met Mâäk’s Spirit, onze groep, zijn wij duidelijk de kinderen van deze utopie. Vaak zitten we in de knoop met hoe we omgaan met deze erfenis, doordat we ongelovig en ongevoelig zijn geworden, zowel voor de dogmatische ideeën als het sentimentalisme van de esthetisch/culturele melting pots.
Wij werken aan en beoefenen de improvisatie. Zonder precieze idiomatische omschrijving komen we tot tijdloze oplossingen die zich vervullen en tegenspreken in elke situatie. Utopie
Binnenkort reeds sinds 60 jaar beoefent Misha zonder ophouden de improvisatie. Van dag op dag biedt hij zijn oplossingen aan zonder een hiërarchie te willen scheppen tussen de mooiste, de domste, en de ernstigste dingen des levens. Samen met hem spelen komt als natuurlijk. Uit het gemak waarmee het gaat, vloeit zo’n immens plezier: alles is mogelijk want niet vastgelegd. Het is het plezier van de vrijheid wanneer deze niet dogmatisch is. Een utopie van alledag
PS : Op het einde van de zomer van 2007 ben ik nog steeds verliefd op Misha Mengelberg.
MISHA MENGELBERG & MÂÄK’S SPIRIT PROJECT
In early summer 1988 I fell in love with Misha Mengelberg.
He invited me to play with him in a concert in the Netherlands.
His philosophy, his musical approach, his approach of the everyday seemed to me to be the synthesis of everything that the Royal Liège music school, the great Henry Pousseur laboratory, had tried to transmit to us.
At that time, making us study/approach/practice ; contemporary music, stage music (dance, theatre), improvisation, ancient music, electronic music, jazz, “forgotten” musics…was a generous and voluntarily political act. A utopia.
We feel, in Mâäk’s Spirit, like the children of that utopia, often dealing with our heritage with some embarrassment, having lost our belief in, and having become insensitive to, today’s dogmatic ideas and the sentimentality of so many sickly esthetic/cultural melting pots.
We improvise. We practise our improvisation. And we practise improvisation. Without any specific formal definition, we find solutions to go with the moment that from situation to situation go together or contradict each other. Utopia. Misha has been improvising tirelessly for 60 (!) years. He suggests his everyday solutions without defining a hierarchy between the beautiful, the stupid, the serious…Playing with him becomes self-evident, the pleasure of something easy because everything is possible when nothing is definitive, the pleasure of freedom when it isn’t a dogma.
A daily utopia.
Jean-Yves Evrard/Mâäk’s Spirit.Ps : At the end of Summer 2007 I’m still in love with Misha Mengelberg.
